Archiv der Kategorie ‘Plattdüütsch in Läben‘

 
 

De Pommern-Minsch

De Pommern-Minsch

 

De Pommern-Minsch
von Arne Uplegger

In Griepswold läwt de Pommern-Minsch,
Hei kümmt von’t Water, liggt in Klinsch,
Mit Lüd von woutannersher,
Dat Œwerein, dat föllt em schwer.

Hei het sien Bild von siene Welt,
So wier dat jümmers, em geföllt,
Wat hei all leiwt, siet lange Tied,
Dorför geiht hei ok ein in Striek.

Un büst Du nu kein Pommer, dann
Willst an sien Moritz Arndt em ran,
Dor kriggt hei’t Keifen, Schrien un Blagen,
Föngt an dat Protestiern un Schlagen.

De Arndt, de is nich grot, nur oll,
Mit hüt tau daun, het hei nich doll!
Drum segg ik Di, min Pommern-Mann,
Lott sinn den Schiet un pass Di an!

Grypswolt, du büst ehrenrieck

IMG-20160713-WA0001.jpg

Hängt in de Universität bie de Beschaffung.

IMG-20160713-WA0000.jpg

Hängt up’t Schiethuus von Räckenzentrum.

Ick weit ein Land – Korten för Meck-Pomm

As ick so öwer de Korten ut Frankreich nahdacht hew, dor is mi infulln, dat ick joar ook eens ’n poor Korten makt hew – för min schönt‘ Meck-Pomm‘!

Dat is nu all över’n Johr her. In de Berufsschaul ha’n wie de Upgaav fief Postkorten för Meck-Pomm tau maken. Sei sullen as een Set tausammenspähln.

Ierst ha‘ ick gor keen rechte Idee. Jümmer’s dat Gliecke up de Korten (wie ut Frankreich), Rägenbagen, Schipp und Lüüd. Dat’s langwielig. Un as ick so nahdacht hew, dor föllt mi de Sprak in – dat Plattdüütsch. Gliek hen taun Bäukerschapp un in de plattdüütschen Riemels schmökert. Nah een Daag mit seuken ha‘ ick wat funn: Ick weit ein Land, dat mi geföllt …

„Ick weit ein Land, dat mi geföllt“ – Annegret Pautsch, nah Felix Stillfried

Ick weit ein Land, dat mi geföllt,
dat mi geföllt von Harten.
Dat mi mit dusend Kedden höllt,
alltied in Freud un Smarten.

Dit platte Land mit Barg un See,
mit Veih un gröne Wälder,
ick leiv de Wischen un dat Kuurn,
up all de groten Feller.

Hier steiht min Huus, hier lacht min Kind,
hier heff‘ck to daun, to warken.
Hier drink ick Wien, hier heff ick Frünn,
dorvon will ick nich laten.

Dat över Huus un Kind un Mann,
an jeden niegen Morgen,
de witte Duuv ok fleigen kann,
dorvör gilt all uns Sorgen.

Diesse vier  Stropen passen bannig gaud up min Meck-Pomm. Nu wier dor noch eene Sack, ‚t sulln joar fief Korten warden. So hew ick mi an een fieft und letzt Strop ransett:

Ick lad‘ ok di in disset Land,
kumm her an min Siet, kumm, kumm,
mit‘ Rad bet an de Wadderkant,
ick wies di min Meck-Pomm‘!

Noch ’n poor Biller, de tau den Text passen, ahns ’n bedden schnieke maken und fardig sünn sei – de Korten.