Vinyl!
Wenn ein hüt ‘n bedden Musik hürn will, dann gift dat bannig fähl Möglichkeiten dat Gefiestel in’ne Uhrn tau krägen. Musik is in de Köpp hüt nur noch ne Reckenapparatsschief (CD) odder een bannig lütt un fingelinschen Ding up’n Reckenapparat (MP3). ‘N Apparat as so’n Plaatenspähler is hüt oft nix mihr wiert. Awer dort leggen fähl bannig dornäben!
De Musik von’ Plaatenspähler is wat ganz besünners, denn een möt sik so direkt as wie’t geiht mit de Musik utnanner setten.
Weck’ Platt will man hürn? De Plaat uplägen, denn Stuv afwischen, Tonarm mit fähl Bedacht in Position bringen un langsam afsenken. Nu knistert dat ‘n bädden un schon geiht’ los mit de Musik. So an de 20 Minuten dudelt’ dann von fiensten ut de Lutspräcker, bet een monoton’ Knistern un Knacksen ein seggt, de Platt is tauenn.
Siet ‘n poor Daag hew ick nu ook ‘n Plattenspähler (Pro-Ject Debut 3), tausamm’ mit’n niegen/ollen Verstärker (Pioneer A676) un twee ornliche Lutspräcker (Heco Victa 300). De poor Plaaten, de ick mie all tausammdrägen hew, hürn sik ja man bannig dull an! Twar geiht mien Reckner dor ook an, awer de Schallplaat het ‘wat mihr fierlichs’ an sik.