Jümmers de Bahn!

Wenn dat ’n poor Sacken gift, de’t immer gäben wat, as solang dat de Düütsche Bahn, ehr Personal un Passagiere gift, dann is dat:

  • „Unsen Toch hät Verspätung, wägen dat Vertüddeln mit’n annern Toch.
  • „Bidde gäben Sei denn Instieg frie, süss künn wie nich losführn.“
  • „Wie hemm up anner Passagier teuft un sin nu 15 Minuten tau laat an.“
  • „Stiegen Sei nich ut! Lotten Sei de Döörn tau. Dat’s all noch nich de Bahnhoff!“
  • „Denn Büddel künn Sei awer nich dor in Wegg stahn latten.“
  • „Mit dat Rad kumm Sei hier nich rinn. Dor teuben Sei man up’n annern Toch!“
  • „Ick möt hier awer ook noch rin, süss führt de Toch nich aff.“
  • „Nee, de Tolett is kaputt. Dor möt’n Sei uthollen!“
  • „Sänk juh fohr träwelling wiß Deutsche Bahn.“

„Künn Sei mi helpen?“

As ick hüt ganz iehlig taun Bahnhoff föhrt bin, dormit ick den Toch nah Dresden um Klock twölf noch krigg, un de olle Automat von de Bahn min Kort wedder nich läsen wull, hür ick ne Fru raupen.

Up de Bank, an de anner Siet von de Bahnhoffshall seih ick ehr. „Kumm se man her tau mi! Ick möt Sei man wat fragen …“ seggt sei. As ick ehr ’n bedden bäder seih mark ick we sei is. De Ollsch, de alle Daag in Griepswold an Bahnhoff sitt, mit de Lüüd schnackt und denn een orrer annern nah‘ Groschen fröggt – „Künnt glieck de UBB? Is dat glieck de UBB?“ fragt sei ook jümmers.

Nu steih ick an Automaten, de Toch künnt glieck un de Oll tuent mit mi! „Wat hemm Sei denn? Maken Sei man fix – ick heff keen Tied nich!“ segg ick tau ehr. „Hemm Sei man twee Euro för mi? De Kaffe is so heit, denn künn ick nich drinken. Ick bruuk ne Limonad‘.“ – is ehr Antwurt.

Dat hew’ck mi ja all dacht! Fix in de Büx nah’n Groschen krahmt, twee funn un ehr gäben. Trüch taun Automat un mit de ollen Geld- und Bahnkorten rummallen bet ick min Fahrkort heff.

„Gauden Daag ook un jümmers schön up de Gesundheit kiecken!“ raupt de Oll mit ehr Limonadengeln in de Hänn mi nah, as ick rut up’n Stieg taun Toch loop.

Nah’n poor Stunn is min Toch in Berlin un steiht dor so rümm. De Dör von min Afteil geiht up un ne lütt Fru räd mit mit. Ick verstah ehr nich, weil sei nich luud naug is. „Min EC-Kort geiht nich un nu häng ick hier fast. Künn Sei mi man helpen? Ick bruuk dree Euro!“ seggt sei dann ’n bedden luuer.

Ick kick ehr noch kott an un weit all, dat sei mi Leuschen vertellt. Worüm sei dat makt frag ick nich un giff ehr dree Euro. As sei geiht kieck ick ut’n Finster, doch sei stiegt nich ut. In de annern Wagons het sei ehr Spähl dann woll ook makt.

„Künn Sei mi helpen?“ – wüür ick hüt twee Mal fragt un bei Mal hew ick hulpen, weil ick’t künn un wull! Wenn mi man blot ook einer hülpt, wenn ick frag.